Niektóre z moich najlepszych wieczorów przy grach spędziłem z kimś w tym samym pokoju. Nie po to, żeby pomagać czy trenować, po prostu obok. Reagowaliśmy na to samo na ekranie, kłóciliśmy się, w którą stronę iść, śmialiśmy się, gdy wszystko się sypało. Gra jest lepsza, kiedy jest w niej ktoś jeszcze.

Dziś trudniej o to niż kiedyś. Znajomi mają pracę, dzieci i własne zaległe gry. Ludzie, których chciałbyś mieć obok, są online w złych godzinach, grają w coś zupełnie innego albo po prostu nie mają dziś ochoty na trzygodzinną sesję. Więc grasz sam i jest w porządku, ale czegoś wciąż brakuje.

Veilkin powstał jako sposób na moje własne wieczory. Chciałem czegoś, co widzi to, co ja, i naprawdę ma o tym zdanie. Czegoś, co zauważy to samo, co ja. Nie wiki, nie poradnika, nie chatbota w innym oknie. Towarzystwa, na tym samym ekranie, w tym samym świecie.

Okazało się, że nie robię tego tylko dla siebie. Mnóstwo ludzi gra tak jak ja: z przyjemnością, często i z jeszcze większą przyjemnością, gdy ktoś jest obok. Więc zrobiliśmy go także dla nich.

Veilkin zawsze jest chętny. Nowa gra, stary ulubieniec, ta, którą przysięgałeś, że już skończyłeś. Wskakuje, kiedy tylko ty wskakujesz.